Rouwruimte

WIE NAAST JE WOONT

Buren blijf je voor het leven.
Niet omdat je dat beslist, maar omdat het zo groeit. Je woont naast elkaar en zonder woorden wordt het een afspraak. Je hoort elkaars ritme. Je weet wanneer het licht aangaat, wanneer het weer uitgaat.

Zij was er toen ik nog een kind was. Bijna veertig jaar ouder. Voor mij was ze gewoon de buurvrouw. Iemand die ik zag aan haar raam, in haar tuin, aan de voordeur. Iemand die wist wie ik was nog voor ik wist wie ik zou worden.

Ik vertrok eerst. Op kot, later samenwonen. Ik kwam nog thuis, maar nooit meer helemaal. Zij bleef. Tot blijven niet meer lukte. Alleen wonen werd te groot. Haar huis verdween, eerst uit haar leven, later ook uit de straat. Alsof het er nooit geweest was.

Mijn ouders bleven. Ze kregen nieuwe buren. Nieuwe namen, nieuwe gezichten. Maar zij bleef voor mij bestaan zoals ze altijd was geweest. Vastgehaakt aan mijn jeugd, aan dat ene stukje straat.

Ook toen we niet meer naast elkaar woonden, bleef zij mijn buur.
Dat woord veranderde niet.

Vandaag is zij overleden. Net geen 97 jaar oud.
Meer dan vijftig jaar lang hoorde ze bij mijn leven, gewoon omdat we ooit naast elkaar woonden.

En nu voelt het alsof niet alleen zij verdwenen is, maar ook een stille getuige van wie ik toen was. Iemand die me kende zonder vragen te stellen. Gewoon omdat ik haar buur was.

Mijn deelneming
Bart

Bart Van den eeckhout- 16/01/2026